Στις αγκαλιές που πέρασαν απέκτησα τη δεξιοτεχνία που μου έλειπε. Έχασα τα δεκαεννέα μου χρόνια και την λάμψη των ματιών που άρεσε στον Peter. Τώρα οι ομορφιές σαν τη δική του είναι απλησίαστες κι αν τότε που η ζωή ήταν εύκολη μπορούσα να πεθάνω, τώρα που είναι αφόρητη θέλω να ζήσω. Η συγκεκριμένη ιστορία και ο τρόπος που έχει επιλέξει να την διαχειριστεί ο Παπαϊωάννου μου θυμίζει πάρα πολύ την φράση που έχει ακουστεί στο πορτρέτο της γυναίκας που φλέγεται, επιλέγει την ανάμνηση της, δεν κάνει την επιλογή του αγαπητικού αλλά του ποιητή. Διαλύθηκα
