Ένας στρατιώτης επιστρέφει στο Κίεβο αφού επιβίωσε από ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα και έρχεται αντιμέτωπος με συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικιστές και κολεκτιβιστές. Η ιστορία της καταστολής της μπολσεβίκικης εξέγερσης στο εργοστάσιο Άρσεναλ στο Κίεβο από τα στρατεύματα του Κεντρικού Συμβουλίου.
Η «Άρσεναλ» παίζεται σε 1 σινεμά στη Νέα Υόρκη - επόμενη προβολή Δευτέρα 26 Οκτωβρίου στις 16:00 στο Metrograph.
Επόμενες προβολές: Δευτέρα 26 Οκτωβρίου.
Πλήρες πρόγραμμα
Προβολές για Άρσεναλ, ενημερωμένες κάθε πρωί
Διάλεξε σινεμά και πάρε υπενθύμιση πριν κατέβει.
The first few sequences in Arsenal contain some of the genre's most haunting and effective images of the hell of war. Might be on me (most likely) for not knowing enough of the context surrounding the events on screen but I felt that the film lost a lot of momentum as it progressed so would like to give this a rewatch in the future after having learnt a bit more of the history.
Not even Elem Klimov could imitate the nightmare quite like Alexander Dovzhenko. Frenzied motion of inanimate objects, and the frightening stillness of its actors, Arsenal builds and builds in grand sweeping motions, to the abruptness of confronting one's own destruction. An apocalyptic battlefield quickly receding light into nothingness, and seemingly nonsensical actions almost come to a point of self-awareness, or an acknowledgement of the "stage", before reverting back into montage, cross-cutting the most bizarre situations into truly unnerving sequences. The most freakish image might just be the grinning faces of the dead, or the more foreboding images repeated in reiteration. And while Dovzhenko has somewhat moved past the Soviet Montage madness of Zvenigora, that disorientation feels just as present, and just as appropriate.
If only I had any knowledge of the 1918 Kiev Arsenal January Uprising, Arsenal could have made sense. The intertitles didn’t give much historical context either. I enjoyed the WW1 section from the beginning the most, very tough stuff.
Ακολουθεί έναν απολυθέντα στρατιώτη που επιστρέφει στο Κίεβο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, εν μέσω κλιμακούμενης πολιτικής σύγκρουσης κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου.
Σκηνοθετήθηκε από τον Αλεξάντερ Ντοβζένκο το 1929 ως μια ποιητική και πειραματική απεικόνιση της επανάστασης και του πολέμου.
Ναι, είναι μια βουβή ταινία που κυκλοφόρησε το 1929, παραδοσιακά συνοδευόμενη από ζωντανή μουσική ή σκορ κατά τη διάρκεια των προβολών.
