Στα χρόνια της δικτατορίας, η Μάχη ήταν άντρας αξιωματικός του στρατού. Σήμερα, επιστρέφει στο προσκήνιο μέσα από μια τηλεοπτική συνέντευξη, κάτι που οδηγεί στην επανένωση με την αποξενωμένη κόρη της. Προσεγμένη, στιβαρή εξερεύνηση της ταυτότητας (φύλου, αλλά και ιδεολογικής, και εθνικής) μέσα από μια συναισθηματικής βάσης ιστορία επανένωσης δύο γυναικών. Στη “Μάχη” η φιγούρα της κεντρικής ηρωίδας είναι συναρπαστική και κουβαλά κάτι από μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Η ίδια της η ύπαρξη είναι εκ των πραγμάτων ριζοσπαστική αλλά ταυτόχρονα διατηρεί και παραδοσιακές πτυχές: Όταν ήταν άντρας ήταν αξιωματικός του στρατού, κι ακόμα έχει μια έντονη σχέση με τα πατριωτικά σύμβολα, τη Βουλή, τα τραγούδια της Βέμπω. Όταν τη γνωρίζει ο σύντροφος της κόρης της (ένας πάντα εξαιρετικός Μανώλης Μαυροματάκης), εκείνος φέρνει στο σπίτι φαγητό που μαγείρεψε, αλλά η Μάχη σαστίζει, γιατί «στην εποχή της οι άντρες δεν μαγείρευαν». Η ταινία σε σημεία θα μπορούσε ίσως να είναι πιο σφιχτή, και κάποια στιλιστική επαναληψιμότητα (όπως τα επίμονα fades) εντείνει μεν την αίσθηση του «τη ζω αυτή τη ζωή ή την παρακολουθώ;» που συνδέεται και με την αρχική σεκάνς, αλλά είναι και λίγο σαν λέξη που την ακούς τόσες φορές που χάνει το νόημά της. Είναι μικρές οι ενστάσεις πάντως μπροστά σε αυτό που εν τέλει καταφέρνει ο Γιαννακάκης και οι συνεργάτες του – η ταινία καταφέρνει να αναπτύξει μια πλούσια σκιαγράφηση μιας ηρωίδας και πίσω από αυτήν, μιας ιστορικής διαδρομής. Ένα έργο στιβαρό, πολιτικό και συναισθηματικό.
