Mood
Ρώτα το Mood

Σκηνοθεσία Kei Ishikawa

Χλωμά λόγια στους λόφους

A Pale View of Hills

Μουντό, ατμοσφαιρικό δράμα

Δύο χρονικές γραμμές εξερευνούν τις αναμνήσεις μιας Γιαπωνέζας χήρας, καλύπτοντας το Ναγκασάκι της μεταπολεμικής περιόδου τη δεκαετία του '50 και την Αγγλία κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου τη δεκαετία του '80, αποκαλύπτοντας μυστικά που συνδέουν το παρελθόν και το παρόν της.

Letterboxd

Πού παίζεται

17

Η «Χλωμά λόγια στους λόφους» παίζεται σε 4 σινεμά στην Αθήνα — επόμενη προβολή Πέμπτη 30 Ιουλίου στις 19:00 στο Movie theatre Diana.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου

/ Σήμερα

Χειμερινό · Από €8

Θερινό · Από €8

Παρασκευή, 31 Ιουλίου

/ Αύριο

Θερινό · Από €8

Σάββατο, 1 Αυγούστου

Χειμερινό · Από €8

Θερινό · Από €8

Κυριακή, 2 Αυγούστου

Χειμερινό · Από €8

Θερινό · Από €8

Δευτέρα, 3 Αυγούστου

Χειμερινό · Από €7

Θερινό · Από €6

Τρίτη, 4 Αυγούστου

Θερινό · Από €6

Τετάρτη, 5 Αυγούστου

Χειμερινό · Από €8

Θερινό · Από €6

Ώρες προβολών για την Χλωμά λόγια στους λόφους

Εμφανίζονται προβολές στην Αθήνα. Άλλαξε πόλη παραπάνω για προβολές αλλού.

Χλωμά λόγια στους λόφους

Find more films like Χλωμά λόγια στους λόφους

Showtimes in your city.

Download on the App StoreGet it on Google Play

Συντελεστές

6

Κριτικές θεατών

ayuni2.0

english portion of the movie be written and spoken in the style of the ielts listening test 😭

garbaggio

half the movie is like: nagasaki trauma radiation bombings postwar misery suicide depressionthe other half of the movie goes like: Cheese and crackers, mate! Go on then, have a nibble, absolutely scrummy, proper posh nosh, innit? Bit of cheddar and a biccie, that’s the Queen’s delight, it is! Tuck in before it gets nicked by a passing pigeon, wot wot!

DamRibeiro3.0

A Suzu Hirose está linda em um nível absurdo nesse filme, além dessa beleza tão natural que ela carrega, seu jeito meigo e radiante dá todo um toque especial para sua personagem, que transita entre a ternura e a tristeza de uma forma bastante singela, quando acompanhamos os dois momentos de vida dessa protagonista, tanto o passado como o futuro se tornam peças fundamentais para entender o trauma da guerra que ela carrega, não estamos apenas presenciando os seus esforços para continuar vivendo, mas vemos que, mesmo na nova normalidade, nem tudo ainda está curado completamente. Certos distanciamentos acontecem de forma natural na nossa vida, principalmente se tratando de traumas que ficaram para trás, recordar esses momentos, nem sempre é um ato de nostalgia, às vezes, é uma experiência de confronto, porque lembrar também significa olhar novamente para versões nossas que talvez não reconheçamos mais. Niki, mesmo não entendendo a dimensão do que sua mãe, Etsuko, passou depois da guerra em Nagasaki, ela mesmo assim insiste em reviver esse tempo antes que não reste muito a ser lembrado, como as memórias estão fragmentadas pela casa que será vendida, aos poucos esse espaço vai sendo explorado através das recordações, essa fronteira entre lembranças e memória carrega um peso muito simbólico, já que Etsuko relembra não só o lugar onde viveu, como quem estava presente em sua vida. Sachiko, então, acaba sendo revelada como o ponto crucial desse passado, sua presença cria uma dinâmica muito intrigante nessa recordação, a amizade dessas duas mulheres reforça como o trauma pode atuar de jeitos semelhantes, mas de formas diferentes, ainda que cada uma tenha encontrado sua própria maneira de sobreviver, há algo de profundamente humano na forma como elas se reconhecem uma na outra, enquanto Etsuko observa a vizinha com uma mistura de fascínio e julgamento, existe o desejo em ceder seu próprio conforto para ajudar alguém que talvez estivesse tão perdida quanto ela um dia esteve. Acredito que o diretor Kei Ishikawa constrói um filme bastante equilibrado, apesar de toda sua sutileza bem estabelecida, nem tudo alcança um grande potencial, tirando alguns momentos que saltam aos olhos, esse ritmo manso acaba não sustentando o desenvolvimento da história como um todo, as escolhas narrativas podem até funcionar por um tempo, mas elas não nos estimulam o suficiente, a obra não expõe a dor dos personagens como um recurso superficial para gerar empatia, na verdade, são nos pequenos detalhes que acontece o grande impacto.“ a culpa foi minha “

Συχνές ερωτήσεις
What is A Pale View of Hills about?+

The film follows a Japanese widow whose memories of post-war Nagasaki in the 1950s intersect with her life in 1980s England, slowly revealing suppressed secrets about her past.

Who directed A Pale View of Hills?+

The film was directed by Kei Ishikawa and released in 2025.

    We use cookies to personalize your experience and analyze traffic. You can opt out at any time.