how can gwyneth paltrow sleep by night knowing she has fernanda montenegro's oscar?
Χρησιμοποιούμε cookies για να προσαρμόζουμε την εμπειρία σου και να μετράμε την επισκεψιμότητα. Μπορείς να εξαιρεθείς όποτε θέλεις.
Η Dora είναι πρώην δασκάλα που ζει γράφοντας γράµµατα για αγράµµατους περαστικούς από τον κεντρικό σιδηροδροµικό σταθµό του Ρίο ντε Ζανέιρο. Ανάµεσα στους πελάτες της συγκαταλέγονται η Ana και ο εννιάχρονος γιος της. Όταν η Ana σκοτώνεται, η Dora δεσµεύεται να οδηγήσει τον εννιάχρονο ορφανό στον πατέρα του στην απόµακρη βορειανατολική Βραζιλία. Καθώς λεωφορεία και φορτηγά τους µεταφέρουν µέσα από το αφιλόξενο τοπίο, η Ana και το αγόρι κάνουν ένα νοερό ταξίδι φιλίας αλλά και αυτογνωσίας. Το ταξίδι µετατρέπεται σε µια αναζήτηση της ταυτότητάς τους.
Η «Κεντρικός σταθµός» δεν παίζεται σε κινηματογράφους αυτή τη στιγμή.
Ακολούθησε την ταινία στην εφαρμογή για ειδοποίηση όταν προστεθούν προβολές.
how can gwyneth paltrow sleep by night knowing she has fernanda montenegro's oscar?
um final alternativo onde dora e irene assumem o namoro e criam josué juntas
PERFEITO. Todo mundo sabe que esse filme é o maior tesouro nacional que nós temos. Não por ter sido reconhecido internacionalmente e até mesmo nomeado a dois Óscares, mas sim porque ele mostra o que é o Brasil com toda a sinceridade do mundo. O roteiro é uma joia. Eu juro que nunca vi tanta diversidade e inteligência num só roteiro e uma lealdade ao sentido “brasileiro de ser”. Um drama catastrófico com pitadas de humor e ironia que me fez rir e chorar como nunca tinha feito antes. Nunca assisti a esse filme por completo e estou feliz que não tenha, pois assim pude captar toda a complexidade que a obra oferece. Atuações i-m-p-e-c-á-v-e-i-s com destaque pra Fernanda Montenegro que deu a performance de uma vida. Podem falar o que quiserem, nada muda o fato de que essa mulher é e sempre será a vencedora do Oscar de melhor atriz em 1999.
Μια πικραμένη πρώην δασκάλα που γράφει επιστολές για αναλφάβητους ανθρώπους και ένα ορφανό αγόρι ταξιδεύουν στη Βραζιλία αναζητώντας τον πατέρα του.
Σκηνοθετήθηκε από τον Walter Salles το 1998, αποτελώντας σημαντικό ορόσημο για τον σύγχρονο κινηματογράφο της Βραζιλίας.
Ναι, κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ.