Mensen die me een beetje kennen weten dat dit mijn Doomsday is. Na maanden lang pijnlijk wachten en dan nog anderhalve week werken en film festival was het vandaag eindelijk de grote dag. Ik heb anderhalf uur samen met Daan van Kempen gelachen, gehuild en emoties gevoeld waarvan ik dacht dat ze dood waren. Toen Daan begon te dansen op het eind voelde ik m'n levenszin spontaan toenemen en sprong ik onmiddellijk uit m'n stoel om dit meesterwerk de staande ovatie te geven die ie verdient. Vergeet The Odyssey, dit is dé film van de eeuw!















