A heavy aura of suffocation surrounds heavily Economides' modern piece of art about isolation, unproductivity and pride in an economical world in the most faithful tradition of Bill Douglas.Like Shao Kahn would say: "Flawless Victory."99/100
Χρησιμοποιούμε cookies για να προσαρμόζουμε την εμπειρία σου και να μετράμε την επισκεψιμότητα. Μπορείς να εξαιρεθείς όποτε θέλεις.
Αφού ο πατέρας του πεθαίνει και τίποτα δεν τον κρατά στην πνιγμένη από τον καπνό του ηλεκτρικού εργοστασίου Πτολεμαΐδα, ο τριαντάρης Νίκος κατεβαίνει στην Αθήνα. Ο θείος του του προσφέρει στέγη και μισθό με μοναδική του υποχρέωση να φροντίζει τα δύο σκυλιά του. Ομως όταν η σχέση με τη νεαρή θεία του γίνει ερωτική, η μίζερη ισορροπία τους κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα.
Δεν υπάρχουν προβολές της «Μαχαιροβγάλτης» στην Αθήνα σήμερα.
A heavy aura of suffocation surrounds heavily Economides' modern piece of art about isolation, unproductivity and pride in an economical world in the most faithful tradition of Bill Douglas.Like Shao Kahn would say: "Flawless Victory."99/100
"οι πεθαμένοι δεν γαμάνε, δεν χύνουν, δεν κάνουνε παιδιά"Γενικά μου άρεσε η ταινία. Μάλιστα χαίρομαι που βλέπω ότι μπορεί κάποιος να φτιάξει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα (αν και όσον αφορά τον ελληνικό κινηματογράφο, το πρόβλημα δεν είναι οι ταινίες, το πρόβλημα είναι το κοινό, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Μου άρεσε πολύ και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η σκηνοθεσία (εντελώς σταθερή κάμερα και ελάχιστοι διάλογοι), η φωτογραφία (ασπρόμαυρη, μουντή εικόνα, με περίεργο και τρομακτικό φωτισμό, εντελώς ψυχοπλακωτικό) και το μοντάζ (τα αμέτρητα jumpcuts) της ταινίας μιας και έδειξαν αυτή την ιστορία με έναν πολύ αντισυμβατικό τρόπο.Μου πήρε πάνω από μια ταινία του Οικονομίδη για να καταφέρω να συνηθίσω τον τροπο που γραφει τους διαλόγους των χαρακτήρων του, αλλά μπορώ πλέον να πω ότι έγινε το κλικ. Βλέπω το ότι ταιριάζει ο τρόπος που μιλάνε με την πραγματικότητα που δημιουργεί. Όλα είναι σκατά και όλοι είναι μαλάκες και αυτή είναι η αληθινή πραγματικότητα της Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίο που δεν έχω δει ούτε μισή όμορφη περιοχή σε ταινία του Οικονομίδη. Και αντίστοιχα, αν πετύχεις τον εαυτό σου να συμπαθείς ή να κάνεις relate με έστω και έναν από τους χαρακτήρες του, ίσως είναι στιγμή να ξανασκεφτείς κάποια πράγματα για τη ζωή σου. Δεν τα αναφέρω ως αρνητικά όλα αυτά όμως. Λατρεύω το γεγονός ότι έχει το δικό του ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό στυλ.
Άντε να γυρίσω με το καλό να δω τον καινούργιο Οικονομίδη στο σινεμά…Να γυρίσω ρε μαλάκα. Να γυρίσω, ναι. Θέλω να γυρίσω γαμώ το στανιό μου, να δω τον γαμημένο τον Οικονομίδη στο κωλοσινεμά. Γαμώ τα Λονδίνα και τις Αγγλίες και τα αρχίδια μου. Τον καινούργιο Οικονομίδη ρε μαλάκα. Στο σινεμά ρε μαλάκα, ναι. Ένα σινεμά να πάμε γαμώ την καταδίκη μου, άντε να γυρίσουμε να δούμε τον γαμημένο τον καινούργιο τον Οικονομίδη στο γαμήδι το σινεμά γαμώ το κέρατο μου γαμώ.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ένας νεαρός άνδρας μετακομίζει σε ένα απομονωμένο προάστια της Αθήνας για να ζήσει με τον θείο του και να φροντίσει τα σκυλιά του, αλλά μια ερωτική σχέση με τη θεία του διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία τους.
Το Knifer σκηνοθετήθηκε από τον Έλληνα δημιουργό Γιάννη Οικονομίδη το 2010.
Ναι, η ταινία απέσπασε πολλαπλές διακρίσεις στα Βραβεία Ελληνικού Κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για καλύτερη ταινία, φωτογραφία και σκηνογραφία.