imagine: you go to paris on vacation with your friend and the first two men you meet are paul newman & sidney poitier AND they're in a jazz band. talk about unrealistic standards for men!!!
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, δύο Αμερικανοί μουσικοί της τζαζ που ζουν στο Παρίσι γνωρίζονται και ερωτεύονται δύο Αμερικανίδες τουρίστριες, καλούμενοι να επιλέξουν ανάμεσα στη μουσική και στον έρωτα.
Η «Παρίσι Μπλουζ» παίζεται σε 1 σινεμά στο Λος Άντζελες - επόμενη προβολή Παρασκευή 6 Νοεμβρίου στις 19:00 στο Los Feliz 3 Theatre.
Επόμενες προβολές: Παρασκευή 6 Νοεμβρίου.
Πλήρες πρόγραμμα
Προβολές για Παρίσι Μπλουζ, ενημερωμένες κάθε πρωί
Διάλεξε σινεμά και πάρε υπενθύμιση πριν κατέβει.
imagine: you go to paris on vacation with your friend and the first two men you meet are paul newman & sidney poitier AND they're in a jazz band. talk about unrealistic standards for men!!!
wish hollywood wasn't so scared and had given us the paul newman/diahann carrol love affair we deserved
Still have my same problems with this one. On the surface it feels so modern and invigorating, but it presents itself so lifelessly. No spirit. Nothing. And I feel even more frustrated after learning that the original book was mainly about Sidney Poitier and Diahann Carroll’s characters, while the movie added the white character played by Paul Newman. (And, according to Wikipedia, the film was supposed to include interracial romances, but the studio refused, so what's left is Paul Newman making an "all these white girls look alike" remark and then being set up with Joanne Woodward lol.) I love the Newmans in other films, but they’re just so boring here in comparison to Poitier and Carroll’s intrinsic charm and chemistry. Paris Blues is fine, not a bad film, just so middle-of-the-road in almost every aspect.
Κατά τη δεκαετία του 1960, δύο Αμερικανοί μουσικοί τζαζ που ζουν στο Παρίσι γνωρίζονται και ερωτεύονται δύο Αμερικανίδες τουρίστριες και πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στη μουσική και τον έρωτα.
Ο Martin Ritt σκηνοθέτησε το μουσικό ρομαντικό δράμα του 1961.
Η ταινία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής από τον Duke Ellington.
