Αυτη η ταινια επισκιαζει την καταθλιψη της με χιουμορ. Ακριβως οπως και ο μεσος ελληνας
Ένας θυρωρός του Δήμου Αθηναίων, αποφασισμένος να χαρίσει στον εξάχρονο γιο του το μέλλον που στερήθηκε ο ίδιος, τον γράφει σε ιδιωτικό σχολείο. Το κυνήγι του «ελληνικού ονείρου», καταλήγει σε μια δίνη κωμικοτραγικών συγκρούσεων, που τον φέρνουν μπροστά στην πιο πικρή ανατροπή: ίσως οι ψευδαισθήσεις να ήταν ό,τι καλύτερο είχε ποτέ.
Η «Κόκορας» δεν παίζεται σε κινηματογράφους αυτή τη στιγμή.
Ακολούθησε την ταινία στην εφαρμογή για ειδοποίηση όταν προστεθούν προβολές.
Προβολές για Κόκορας, ενημερωμένες κάθε πρωί
Διάλεξε σινεμά και πάρε υπενθύμιση πριν κατέβει.
Αυτη η ταινια επισκιαζει την καταθλιψη της με χιουμορ. Ακριβως οπως και ο μεσος ελληνας
“I’d seen the eagles flying high, and I longed to catch up with them. And all the hens around me kept me nailed to the ground…I fly high on an empty stomach. And I look down, see you all - the ants - and I feel full.”There’s comfort in hiding behind thinly veiled assumptions of grandeur; to think of oneself as a tragic figure beholden to the unfair cruelties enacted by others while never considering the (in)action that caused one to arrive at this position of misfortune. The rooster that the film’s title speaks of is metaphorical in nature, an animal known for its prideful stature and command over its flock and yet the only similarity that our protagonist has, despite his beliefs that he himself embodies this rooster, is its unearned pride and inflated egoism.I could spend some more time discussing these parallels, however, I happened upon a Director’s Statement from the (surprise to no one) film’s director, Tasos Gerakinis. He surmises his work in a beautifully articulate manner, which I certainly could not. While I did not adore Rooster, his passion for filmmaking seeps through every carefully chosen word in this statement. It would be a disservice to him and and his film if I chose not to share this:Director Statement“Rooster is a film about the invisible struggle of everyday life. Without any sense of heroism or solutions, I follow a man slipping quietly into a kind of salvational resignation. I was interested in telling a story where failure is not an explosion, but a leak — from the eyes, the body, the family. Where dignity doesn’t die; it simply gets forgotten. I set out to create a story about failure without drama, but with that bitter humor hidden inside the details: in silences, in awkward moments, in the little absurdities we overlook. Because sometimes, the ridiculous is just the tragic seen in a different light. Using humor, realistic dialogue, and silence as my tools, I sought to make a film where tears coexist with laughter, joy with sorrow — a film that ultimately moves, touches, and stirs something within us.”
Εγω που περίμενα να δω την πρώτη ελληνική ταινια με πυγμαχία κοτοπουλων: ☺️Εγω οταν εν τελη ειδα μια ακομα ταινία για την αθανατη ελληνική οικογένεια και την πουστοοικονομια που μας δέρνει, που εχει ενα άλφα βάθος και κατι να σου πει, αλλα δεν ειναι τοσο "καλοψημενο" οσο θα επρεπε, πεφτει σε κλισε, και παρα το χιουμορακι και τις τίμιες ερμηνείες, δεν εχει τιποτα το ξεχωριστό ή το memorable να προσφερει: 🫠😢
Ένας θυρωρός του Δήμου Αθηναίων, αποφασισμένος να χαρίσει στον εξάχρονο γιο του το μέλλον που στερήθηκε ο ίδιος, τον γράφει σε ιδιωτικό σχολείο. Το κυνήγι του «ελληνικού ονείρου», καταλήγει σε μια δίνη κωμικοτραγικών συγκρούσεων, που τον φέρνουν μπροστά στην πιο πικρή ανατροπή: ίσως οι ψευδαισθήσεις να ήταν ό,τι καλύτερο είχε ποτέ.
Η «Κόκορας» είναι σε σκηνοθεσία Tasos Gerakinis.
Στην «Κόκορας» πρωταγωνιστούν Nikos Kasapis, Kora Karvouni, Dimitris Katalifos, Eleni Kokkidou, Yannis Sarakatsanis.
Η «Κόκορας» έχει βαθμολογία 3.4 στα 5, βάσει 236 αξιολογήσεων στο Letterboxd.
