Brah my gf’s being a bitch just because I sold our baby she must be on her period or something
Μια φτωχή νεαρή Βελγίδα θέλει ο μικροκακοποιός σύντροφός της να βρει μια νόμιμη δουλειά για να μεγαλώσουν το νεογέννητο παιδί τους, αλλά εκείνος έχει άλλες ιδέες.
Η «Το Παιδί» παίζεται σε 1 σινεμά στο Βερολίνο - επόμενη προβολή Κυριακή 22 Νοεμβρίου στις 18:00 στο City Kino Wedding.
Επόμενες προβολές: Κυριακή 22 Νοεμβρίου.
Πλήρες πρόγραμμα
Προβολές για Το Παιδί, ενημερωμένες κάθε πρωί
Διάλεξε σινεμά και πάρε υπενθύμιση πριν κατέβει.
Brah my gf’s being a bitch just because I sold our baby she must be on her period or something
Desde o começo do filme, fica claro que Bruno trata o nascimento do filho com uma indiferença grave. Isso não é apenas sinal de imaturidade, é um retrato cruel de alguém que se recusa a assumir qualquer tipo de responsabilidade. Sonia, logo após sair do hospital, anda pelas ruas frias com o bebê nos braços, à procura de Bruno. Carregar o filho naquele momento não é apenas necessidade, é um gesto de esperança, uma tentativa sincera de construir algo em meio ao caos. Mas, ao encontrá-lo pedindo dinheiro como se nada tivesse acontecido, somos confrontados com o egoísmo profundo de alguém que se recusa a mudar. Bruno pode não ser um vilão tradicional, mas suas ações mostram um nível de descaso inaceitável. Ele não age como um adulto e, pior, se esconde atrás da própria imaturidade para evitar qualquer tipo de sacrifício. Suas decisões são perigosas, irresponsáveis e revelam uma visão distorcida da vida, onde tudo pode ser descartado ou negociado.Quando ele decide vender o próprio filho, não há justificativa possível. Trata-se de um ato cruel, frio e imperdoável. Não importa o contexto social ou emocional: trocar uma vida por dinheiro é atravessar um limite moral muito grave. E o mais impactante é que os diretores não recorrem a grandes cenas dramáticas. A câmera acompanha os personagens de perto, sem trilha sonora, sem recursos emocionais exagerados, como se o absurdo daquela decisão fizesse parte do cotidiano. Mas o filme não vira um drama exagerado sobre tráfico de bebês, culpa ou perdão. Em vez disso, escolhe um caminho mais calmo e com mais reflexão.Quando Bruno percebe o tamanho do erro que cometeu, ele tenta consertar a situação. Não porque teve uma mudança profunda ou aprendeu uma lição, mas porque ficou com medo e se desesperou. Ele tenta pegar o bebê de volta, cancelar o que fez, mostrar para Sonia que ainda pode fazer algo certo. Só que o filme deixa claro que tem coisas que, uma vez feitas, não dá para voltar atrás. A revelação para Sonia de que o filho foi vendido é um dos momentos mais duros de todo o filme. E ela não grita nem chora. Ela simplesmente desmaia. É como se o corpo dela parasse diante de tanta dor. Bruno não entende direito o que causou e diz uma frase que mostra como ele pensa: “A gente pode fazer outro.” Essa frase, tão simples e tão dura, mostra que ele não entende o valor de uma vida.Achei interessante que estamos sempre seguindo Bruno, como se fôssemos apenas observadores silenciosos, sem poder agir, testemunhas impotentes de seus atos e hesitações. Essa abordagem cria uma cumplicidade forçada, um envolvimento emocional que nos impede de demonizá-lo por completo. Ao mesmo tempo, o ambiente urbano e cinzento da cidade sem nome onde o filme se passa contribui para uma sensação de desamparo generalizado. Não há instituições em cena, não há Estado, não há comunidade. Os personagens vivem em um vácuo social, onde tudo é improvisado e precário. Nesse mundo, o gesto mais absurdo pode parecer apenas mais uma forma de “ganhar a vida”. O cinema dos Dardenne, nesse sentido, não é apenas social no conteúdo, mas também na forma: ele nos obriga a sentir o peso das condições que moldam os personagens, e não apenas a julgá-los por seus atos.Ao longo do filme, Bruno tenta mudar aos poucos. Ele tenta devolver o dinheiro, se reaproximar de Sonia e até assumir a culpa na justiça. Mas nada disso acontece de forma grandiosa ou heróica. O jeito que os Dardenne contam a história não acredita que a mudança vem como um momento forte ou decisivo. Pelo contrário: ela é, quando acontece, algo lento, com dúvidas e fragilidade. E mesmo esse começo de mudança pode parar, ser rejeitado ou não dar em nada. Sonia, por exemplo, não o perdoa de imediato. Ela se afasta, o denuncia e cria uma barreira feita de dor, que não pode ser quebrada só com palavras ou promessas. E Bruno também não vira outra pessoa de uma hora para outra. Ele apenas começa a sentir algo, o que para alguém como ele já é um grande passo. Quando vemos, no final, ele chorando em silêncio ao lado de Sonia na prisão, o que emociona não é um grande arrependimento, mas o surgimento de algo simples: um sentimento, uma dor dividida, um pequeno sinal de humanidade.
Another depressing slice of realism courtesy of the brilliant Dardenne bros.I feel as if I've been using the word 'heartbreaking' to describe too many films recently, so when I sat down to write this brief review, I promised myself I wouldn't use that word, even though this film is heartbreaking. Oops.While not my favorite Dardennes film (that honor belongs to Rosetta), this is a an excellent, bleak portrait of babies having a baby. We see the young teenage couple struggling to survive the trials and tribulations that come with having a child, but it must be said they don't do a very good job at it. They are both deadbeat parents, of sorts, as becomes evident over the course of the film. Sonia, the mother, is apparently unemployed and surviving using the meager benefit she receives from the government. She lives in a tiny shoebox-sized apartment situated within a grimy, run-down building. The father, Bruno, appears to be both umemployed and homeless. The survives by stealing and pawning items for small sums of intermittent cash.Neither is mature enough to be raising a baby, as is evident by brief scenes that appear throughout the film. A minor example of this comes while the couple is driving, while the baby rests in the backseat. Sonia tunes the radio into a bit of classical music and stops to listen, as it seems the baby is enjoying it. Bruno is quick to change the station, claiming that the music is crap. She selects the classical music again, at which point he again changes the station. The begin to tease each other, which soon escalates into an increasingly-physical, but always playful, slap fight; again, this is WHILE DRIVING, WITH THE BABY IN THE CAR. Dummies. A more serious example of their immaturity is revealed while the couple is strolling down the street near some shops. They pause in front of a storefront, and he points out a jacket for sale. It matches the one he'd recently purchased for himself. Bruno asks Sonia, "Want it? I still have 220 francs left." To which she casually responds, "Yes."Sad.After that, the film gets depressing. To say more would be ruining it for those who have not seen it.In typical Dardennes fashion, the film contains lots of handheld camera work, which often makes it feel like a documentary; apt for their brand of realism. I highly recommend it for fans of their other films or general fans of realism in cinema. Few, if any, auteurs do it better.
Μια φτωχή νεαρή Βελγίδα μητέρα θέλει ο φίλος της, μικροαπατεώνας, να βρει σταθερή εργασία για να βοηθήσει στην ανατροφή του νεογέννητου παιδιού τους, αλλά εκείνος επιδιώκει παράνομες δουλειές.
Οι Luc Dardenne και Jean-Pierre Dardenne σκηνοθέτησαν το 'The Child' το 2005, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών.
Το 'The Child' έχει βαθμολογία R στις ΗΠΑ.
Το 'The Child' κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 19 Οκτωβρίου 2005.
Η ταινία κέρδισε τον φημισμένο Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 2005.