i know that prop cigarette budget was crazy
Geregisseerd door Hou Hsiao-hsien
千禧曼波
De bloedmooie Vicky werkt 's nachts als hostess in een trendy nachtclub in Taipei. Ze heeft twee vrienden: Hao-hao, met wie ze samenwoont, en Jack, een maffioso. Hao-hao houdt haar voortdurend in het oog. Hij controleert haar rekeningen, haar telefoonfacturen, de boodschappen op haar gsm en zelfs haar geur om te weten wat ze allemaal uitspookt. Vicky kan zijn verstikkend gedrag niet meer aan en vlucht tot tweemaal toe naar Jack, de gangster. Jack heeft een drang om iedereen die hulp nodig heeft met open armen te ontvangen, wat hem regelmatig in moeilijkheden brengt. Tussen Vicky en Jack groeit geleidelijk een intimiteit die verder gaat dan vriendschap.....
Millennium Mambo draait op dit moment niet in de bioscoop.
Volg de film in de app om bericht te krijgen zodra er speeltijden bij komen.
Speeltijden van Millennium Mambo, elke ochtend ververst
Kies je bioscoop en krijg een seintje voordat de film van het doek verdwijnt.
i know that prop cigarette budget was crazy
I do not have a sufficient enough grasp on the human language to articulate just how enamored I am with the opening sequence of this film. And the ending. And the middle? This is hope strewn across the taipei landscape with words and snow and coins and the colour blue. Vicky looks backward towards these things with wide eyes, feeling their pain and beauty, wallowing in it, the feelings never forgotten and the nights that seemingly last forever. And just like Vicky in the opening sequence, we want to be fooled by it. We watch five coins move from hand to hand being split up by seemingly nothing, eaten up by ghosts, fizzling out into thin air. We watch it but we don't ask how it happened, we just watch, it just happened, to question is to ruin, we just follow with the impulse that everything is beautiful and nothing hurts. This is a film that just evaporates, its almost painful nostalgia seemingly absorbing space and time and memory, a tiny little version of the tallest tree. She never finished school. She made face-prints in the snow. She pretended to be one of them. She ate noodles and watched tv shows. It all meant: come alone.at times it feels like the film is about nothing, but that's the con, the film is our projections, the world we breathe, our attempted escape from our totality, our failures, our hopes that it won't always be this way. a voice from the future, narrating us, implicating our futures are good ones, it is pretty to think so. the ripple moves on, out of frame, undulating towards the edge, wherever that is
she cannot hear the beating of her own heart over the pulsing music of the club. she is trapped in apartment spaces and to the rhythm of the groove: in a neon daydream if you will. there is no respite from others in our millennium world.(she is one with the night and she tells herself she will not go back to him. one day, when she is strong enough, that will be true.)
De film volgt een jonge vrouw die tien jaar later terugkijkt op haar turbulente relatie en leven in de nachtclubscene van Taipei.
Het werd in 2001 geregisseerd door de gerenommeerde Taiwanese filmmaker Hou Hsiao-hsien.
Volledig schema op Mood.
