It’s like a double-page spread of Where's Waldo? but everyone is Waldo.
Με κίνητρο μια συνάντηση με κάποιον Αμερικανό αξιωματούχο, ο αγαπητός κύριος Ιλό, συντροφιά με το καπέλο και την ομπρέλα του, περιπλανιέται στον πολύβουο λαβύρινθο του Παρισιού, προκαλώντας, άθελά του, το γνωστό, χαρακτηριστικό χάος... Η ευρωπαϊκή μητρόπολη σφύζει από ζωή, οι τουρίστες έχουν κάνει κανονική επιδρομή, η «μοντέρνα» αρχιτεκτονική του τέλους της δεκαετίας του '60 αναπτύσσεται απειλητικά και τα νέα τεχνολογικά μέσα και gadgets δεν μπορούν παρά να μπερδέψουν και να τρομάξουν τον καλοπροαίρετο, απλοϊκό, στρουμπουλό κύριο. Στα μάτια και στα χέρια του, η αφιλόξενη, ανταγωνιστική, υπερσύγχρονη πόλη και οι αγχωμένοι κάτοικοί της αποκτούν ξανά κάτι από την παιδικότητα, τη σκανταλιάρικη γλύκα της πιο καλής μας διάθεσης, την πιο ηλιόλουστη μέρα της ζωής μας. ...Μήπως και στην πραγματικότητα θα έπρεπε να παραδειγματιστούμε από τον κύριο Ιλό;
Η «PlayTime» δεν παίζεται σε κινηματογράφους αυτή τη στιγμή.
Ακολούθησε την ταινία στην εφαρμογή για ειδοποίηση όταν προστεθούν προβολές.
Προβολές για PlayTime, ενημερωμένες κάθε πρωί
Διάλεξε σινεμά και πάρε υπενθύμιση πριν κατέβει.
It’s like a double-page spread of Where's Waldo? but everyone is Waldo.
How the hell do you even make this movie? What the fuck does the script even look like? I don't understand. This seems impossible. Jesus christ.
I got really sad when this was over. Not in a way where I'm just saying that to say it, I was genuinely kind of upset. For it's 2 hour runtime I felt so comfortable in the world Tati created. Everything is so well-orchestrated and the commitment to the style is unforgiving. Just based off personal taste, I can't really say there's a better looking film out there, just watch the last 10 minutes and get back to me. I'm so in love with this, and unlike most of what I've seen from Tati thus far, I'm pumped to watch it again.
Με κίνητρο μια συνάντηση με κάποιον Αμερικανό αξιωματούχο, ο αγαπητός κύριος Ιλό, συντροφιά με το καπέλο και την ομπρέλα του, περιπλανιέται στον πολύβουο λαβύρινθο του Παρισιού, προκαλώντας, άθελά του, το γνωστό, χαρακτηριστικό χάος... Η ευρωπαϊκή μητρόπολη σφύζει από ζωή, οι τουρίστες έχουν κάνει κανονική επιδρομή, η «μοντέρνα» αρχιτεκτονική του τέλους της δεκαετίας του '60 αναπτύσσεται απειλητικά και τα νέα τεχνολογικά μέσα και gadgets δεν μπορούν παρά να μπερδέψουν και να τρομάξουν τον καλοπροαίρετο, απλοϊκό, στρουμπουλό κύριο. Στα μάτια και στα χέρια του, η αφιλόξενη, ανταγωνιστική, υπερσύγχρονη πόλη και οι αγχωμένοι κάτοικοί της αποκτούν ξανά κάτι από την παιδικότητα, τη σκανταλιάρικη γλύκα της πιο καλής μας διάθεσης, την πιο ηλιόλουστη μέρα της ζωής μας. ...Μήπως και στην πραγματικότητα θα έπρεπε να παραδειγματιστούμε από τον κύριο Ιλό;
Η «PlayTime» είναι σε σκηνοθεσία Jacques Tati.
Στην «PlayTime» πρωταγωνιστούν Jacques Tati, Barbara Dennek, Rita Maiden, France Rumilly, France Delahalle.
Η «PlayTime» έχει βαθμολογία 4.2 στα 5, βάσει 120.198 αξιολογήσεων στο Letterboxd.
