Henry Jaglom

Από τη Wikipedia, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια. Ο Henry Jaglom είναι Αμερικανός σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, γεννημένος στο Λονδίνο. Ο Jaglom γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια στο Λονδίνο της Αγγλίας, γιος της Marie (το γένος Stadthagen) και του Simon M. Jaglom, ο οποίος ασχολούνταν με την εισαγωγή-εξαγωγή. Ο πατέρας του ήταν από πλούσια οικογένεια από τη Ρωσία και η μητέρα του από τη Γερμανία. Έφυγαν για την Αγγλία λόγω του ναζιστικού καθεστώτος. Μέσω της μητέρας του, είναι απόγονος του φιλοσόφου Moses Mendelssohn. Ο Jaglom εκπαιδεύτηκε με τον Lee Strasberg στο Actors Studio της Νέας Υόρκης, όπου έπαιζε, έγραφε και σκηνοθετούσε στο off-Broadway θέατρο και καμπαρέ, πριν εγκατασταθεί στο Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Με συμβόλαιο στην Columbia Pictures, ο Jaglom εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Gidget και το The Flying Nun και έπαιξε σε διάφορες ταινίες, όπως το The Thousand Plane Raid (1969) του Boris Sagal, το Drive, He Said (1971) του Jack Nicholson, το The Last Movie (1971) του Dennis Hopper, το The Other Side of the Wind που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ από τον Orson Welles, και άλλες. Η μετάβαση του Jaglom από την υποκριτική στη δημιουργία ταινιών επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την εμπειρία του βλέποντας την ιταλική ταινία 8½ (1963). «Η ταινία άλλαξε την ταυτότητά μου. Συνειδητοποίησα ότι αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να φτιάχνω ταινίες. Όχι μόνο αυτό, αλλά συνειδητοποίησα για τι ήθελα να κάνω ταινίες: για τη δική μου ζωή, ως έναν βαθμό.» Ο Jaglom ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα συνεργαζόμενος με τον Nicholson στο μοντάζ του Easy Rider (1969) του Hopper, και έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το A Safe Place (1971), με πρωταγωνιστές τους Tuesday Weld, Nicholson και Welles. Η επόμενη ταινία του, Tracks (1976), είχε πρωταγωνιστή τον Hopper και ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που εξερεύνησαν το ψυχολογικό κόστος του Πολέμου του Βιετνάμ στην Αμερική. Η τρίτη του ταινία, η πρώτη που γνώρισε εμπορική επιτυχία, ήταν το Sitting Ducks (1980), μια κωμική περιπέτεια. Ο Jaglom συμπρωταγωνίστησε σε τέσσερις από τις πιο προσωπικές του ταινίες – Always, But Not Forever (1985), Someone to Love (1987) με τον Orson Welles στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, New Year's Day (1989), που εισήγαγε τον David Duchovny, και Venice/Venice (1992) απέναντι στη Γαλλίδα σταρ Nelly Alard. Το 1983, ο Jaglom κατέγραψε συζητήσεις γευμάτων με τον Orson Welles στο Ma Maison του Λος Άντζελες. Επεξεργασμένα απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα αυτών των συναντήσεων εμφανίζονται στο βιβλίο του Peter Biskind My Lunches With Orson: Conversations Between Henry Jaglom and Orson Welles (2013). Ως θεατρικός συγγραφέας, έχει γράψει τέσσερα έργα που έχουν ανέβει με επιτυχία στις σκηνές του Λος Άντζελες: The Waiting Room (1974), A Safe Place (2003), Always—But Not Forever (2007) και Just 45 Minutes from Broadway (2009/2010). Ο Jaglom είναι το αντικείμενο του ντοκιμαντέρ Who Is Henry Jaglom; (1997) των Henry Alex Rubin και Jeremy Workman. Περιγραφή από το άρθρο της Wikipedia Henry Jaglom, με άδεια CC-BY-SA, πλήρης λίστα συνεισφερόντων στο Wikipedia.