Van Wikipedia, de gratis encyclopedie. Henry Jaglom is een in Londen geboren Amerikaanse filmregisseur en scenarioschrijver. Jaglom werd geboren in een Joods gezin in Londen, Engeland, zoon van Marie (geb. Stadthagen) en Simon M. Jaglom, die werkzaam was in de import-export. Zijn vader kwam uit een welgestelde familie uit Rusland en zijn moeder kwam uit Duitsland. Ze emigreerden vanwege het nazi-regime naar Engeland. Via zijn moeder stamt hij af van de filosoof Moses Mendelssohn. Jaglom studeerde bij Lee Strasberg aan de Actors Studio in New York, waar hij off-Broadway theater en cabaret acteerde, schreef en regisseerde voordat hij zich eind jaren '60 in Hollywood vestigde. Onder contract bij Columbia Pictures speelde Jaglom in tv-series als Gidget en The Flying Nun en acteerde hij in een aantal films, waaronder Boris Sagal's The Thousand Plane Raid (1969), Jack Nicholson's Drive, He Said (1971), Dennis Hopper's The Last Movie (1971), Orson Welles' nooit voltooide The Other Side of the Wind en meer. Jaglom's overstap van acteren naar het maken van films werd grotendeels beïnvloed door zijn ervaring met het kijken naar de Italiaanse film 8½ (1963). "De film veranderde mijn identiteit. Ik realiseerde me dat ik films wilde maken. Niet alleen dat, maar ik realiseerde me waarover ik films wilde maken: tot op zekere hoogte mijn eigen leven." Jaglom begon zijn filmcarrière door met Nicholson samen te werken aan de montage van Hopper's Easy Rider (1969), en maakte zijn schrijf/regiedebuut met A Safe Place (1971), met in de hoofdrol Tuesday Weld, Nicholson en Welles. Zijn volgende film, Tracks (1976), met Hopper in de hoofdrol, was een van de vroegste films die de psychologische tol van de Vietnamoorlog in Amerika onderzocht. Zijn derde film, de eerste die commercieel succesvol was, was Sitting Ducks (1980), een komische film. Jaglom speelde mee in vier van zijn meest persoonlijke films—Always, But Not Forever (1985), Someone to Love (1987) met Orson Welles in zijn laatste voltooide filmrol, New Year's Day (1989), waarin David Duchovny debuteerde, en Venice/Venice (1992) tegenover de Franse ster Nelly Alard. In 1983 nam Jaglom lunchgesprekken op met Orson Welles in Ma Maison in Los Angeles. Bewerkt transcript van deze sessies verschijnen in Peter Biskind's boek My Lunches With Orson: Conversations Between Henry Jaglom and Orson Welles (2013). Als toneelschrijver schreef hij vier toneelstukken die succesvol zijn opgevoerd op podia in Los Angeles: The Waiting Room (1974), A Safe Place (2003), Always—But Not Forever (2007) en Just 45 Minutes from Broadway (2009/2010). Jaglom is het onderwerp van de documentaire Who Is Henry Jaglom? (1997) van Henry Alex Rubin en Jeremy Workman. Beschrijving hierboven uit het Wikipedia-artikel Henry Jaglom, onder licentie CC-BY-SA, volledige lijst van bijdragers op Wikipedia.
Weet wanneer de volgende film van Henry Jaglom uitkomt
Volg één keer, wij laten het weten zodra hij in de bioscoop draait.
Henry Jaglom is een in Londen geboren Amerikaanse filmregisseur, schrijver en scenarioschrijver die studeerde aan de Actors Studio en een prominente figuur werd in de onafhankelijke cinema.
Hij staat bekend om het schrijven en regisseren van zeer persoonlijke, semi-autobiografische onafhankelijke films zoals A Safe Place, Tracks en Sitting Ducks.
Hij onderhield een hechte vriendschap en samenwerking met Orson Welles, verscheen in Welles' laatste voltooide projecten en documenteerde hun gesprekken. Ontdek de filmografie van Henry Jaglom op Mood.
