9 Temples to Heaven

AloneCute5.0

นับว่าเป็นความบังเอิญที่โชคดีของตัวเราที่ได้ดูเรื่องนี้หลังจากเล่น Indika จบเมื่อไม่กี่วันก่อน (อาจจะคนละศาสนาแต่แก่นที่ตัวเรารู้สึกได้ค่อนข้างรีเลทกับหนังเรื่องนี้) .จุดที่ชื่นชมเลยเคมีของนักแสดงในเรื่องที่ทำให้เราชื่อสนิทใจว่าเป็นสมาชิกครอบครัวใหญ่เดียวกันจริง ๆ จุดนี้ยิ่งสร้างความรีเลทให้กับผู้ดูบางคนไม่มากก็น้อยด้วยความที่เมืองไทยเป็น "เมืองพุทธ" รวมไปถึงงานภาพที่ถ่ายทอดมุมมองของวัดวาอารามได้อย่างสวยสดงดงามและร่มรื่นสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ทำให้เราเห็นความงามหลาย ๆ อย่างในบางมุมที่อาจจะมองข้าม.ในระหว่างที่ตัวหนังนำเสนอการทำบุญ 9 วัดของครอบครัว นอกจากเราจะได้เห็นมุมมองของสมาชิกแต่ละคนในครอบครัวกับเรื่องราวนี้แล้ว เราค่อนข้างสนใจมุมมองของพระสงฆ์และตัวขอฝวัดในแต่ละวัดที่ครอบครัวไปทำบุญของเรื่องนี้ที่บางรูปก็ดูแล้วรู้สึกว่า "ธรรมมะที่ดีมาคู่กับปัจจัยที่มาก" รวมไปถึงจิตใจที่บางทีอาจไม่ได้มุ่งมั่นในการสร้างบุญ ถ้าอย่างนั้นแล้วจะเราจะได้รับบุญนั้นหรือไม่? ซึ่งฟังดูแล้วก็ยิ่งทำให้เราเกิดความสงสัยว่า "พุทธศาสนาแท้จริงแล้วมันแบบนี้ หรือคนเรากันเองที่อุปโลกน์กันขึ้นมาแล้วเพียงใช้ศาสนาเผื่อความสบายใจ?" .ธรรมะแท้ ไม่มีคำปลอบใจ แล้วธรรมะแบบไหนถึงจะเรียกว่าแท้?

Blumapun97

ไปไม่กลับ หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี หนีไม่พ้น

StarLord4K5.0

"ถ้าเลข 3 เป็นมงคล ย่าคงได้กลับบ้านแล้ว"หนัง slice of life รสชาติไทยแท้ที่เก็บหัวใจคนดูได้อยู่หมัดจริงๆ ไอเดียง่ายๆ เรื่องการพาย่าที่ป่วยไปไหว้พระ 9 วัด ความเชื่อที่อยู่คู่คนไทยมานานหลายปี แต่ซ่อนความลำบากใจของลูกหลานไว้ภายใน หนังวางคาแรกเตอร์ของสมาชิกในครอบครัวไว้แข็งแรงมาก แม้จะแนะนำตัวไวไปหน่อย แต่พอรู้ว่าใครเป็นใครก็ทำความเข้าใจตามได้ไม่ยาก และชวนติดตามครอบครัวนี้ไปด้วยอย่างเหลือเชื่อ ทั้งๆ ที่หนังแนวนี้เป็นการวัดใจคนดูว่าถ้าไม่อินกับตัวละครจะไม่อินกับหนังเลยหัวใจสำคัญของเรื่องคือ แม้จะเป็นครอบครัวในหนัง แต่สะท้อนภาพครอบครัวคนไทยในเมืองสุดๆ บางคนก็รักกันดี บางคนผิดใจกัน ไม่อยากคุยด้วย บางคนก็เออออไปตามเขา เป็นภาพดราม่าที่สะท้อนครอบครัวคนไทยสุดๆ ชนิดที่ว่าทุกบ้านน่าจะมีเรื่องราวแบบนี้บ้าง ทำให้คนดูสามารถหวนรำลึกถึงครอบครัวของตนเอง หรือแม้กระทั่งสวมตัวเองเข้าไปในหนังเป็นสมาชิกอีกคนยังได้เลย ซึ่งหาได้ยากมากกับหนังแนวนี้เบื้องหลังของหนังพบว่าผู้กำกับส่งบทให้นักแสดงแต่ละคนเฉพาะบทของตัวเอง แม้จะมีการอธิบายสถานการณ์บ้าง แต่มันสะท้อนชีวิตจริงที่คนเราไม่มีทางรู้ว่าคนอื่นจะต้องพูดอะไร จนกว่าจะได้มาคุยกัน ซึ่งพอนักแสดงได้ลองรับส่งกัน ก็มีการลองปรับบทไปเรื่อยๆ จนการโต้ตอบของนักแสดงดูเป็นธรรมชาติมากเสียจนคิดว่าเป็นครอบครัวกันจริงๆ บางคนพูดน้อย แต่เล่าเรื่องราวได้เยอะ อะไรแบบนี้คือส่วนประกอบที่หนังไทยขาดหายไป เพราะมักจะใช้การแสดงแบบละครทีวีจนทำให้หนังดูไม่สนุกการใช้เสียงของหนังทำเหมือนว่าตัดสินใจผิด ทั้งเรื่องบทสนทนาที่เบาในบางที เสียงบรรยากาศที่ดังกลบเสียงบทสนทนาในบางที แต่กลายเป็นว่าบทสนทนาที่โดนกลบก็ไม่ใช่เรื่องราวสำคัญอะไรมาก อันนี้ผู้กำกับก็เฉลยไว้แล้วว่าจงใจทำ เพื่อจะให้โลกภายนอกได้ช่วยในการแย่งตัวตนกลับคืนมาด้วย ซึ่งถือว่าเป็นการตัดสินใจที่บ้ามาก แต่ลงตัว เพราะเวลาผ่านไปเราก็เริ่มชิน และไม่ได้รู้สึกขุ่นข้องใจ จนมาทราบทีหลังก็กลายเป็นว่าเข้าใจมากขึ้นการถ่ายภาพและจัดแสงก็สวยสมเป็นภาพยนตร์ หนังไทยในปีเดียวกันมีหลายเรื่องที่สอบตกทั้งเรื่องจัดแสงและเกรดสีภาพ โดยเขาทำแบบคิดว่าเป็นละครหรือซีรีส์มากเกินไป ในเรื่องนี้แม้หนังจะมีการเซ็ตไฟก็ตาม แต่แสงดูนวลเป็นธรรมชาติ ความมืดที่เราเห็นได้น้อย แต่ช่วยให้เติมความรู้สึกเข้าไปต่อเองได้ การที่หนังมาฉายในปีนี้พอดีทำให้รู้สึกเหมือนได้เจอไมโลรถโรงเรียน ที่ว่ามันหายไปนานจนลืมไปหมดแล้วว่าการจัดแสงและเกรดสีที่ดีเป็นอย่างไรถึงแม้หนังจะเป็น slice of life แต่ก็บอกเมสเสจไว้ระหว่างทางเยอะมาก ตั้งแต่เรื่องชีวิต ความตาย การมีตัวตน ไปจนถึงการจำลองอาการป่วยอัลไซเมอร์ที่แอบทำให้นึกถึง Everywhere at the End of Time ในแวบหนึ่ง และถึงแม้หนังจะเล่าเรื่องในวัดเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่หนังที่เน้นไปทางศาสนาจนเลี่ยน เพราะทุกอย่างมันคือวิถีชีวิตและความเชื่อของคนไทยมาอยู่แล้ว ซ่อนอยู่ในหนังในทุกอณู"แม่ครับ ผมเจอหลานม่าของปีนี้แล้วครับ"