Antonis Samarakis (Grieks: Αντώνης Σαμαράκης; 16 augustus 1919 – 8 augustus 2003) was een Griekse schrijver van de naoorlogse generatie wiens werk thema's als humanisme, de gevaren van totalitarisme en aspecten van sociale alienatie verkent. Hij wordt beschouwd als een van de meest productieve Griekse schrijvers en de op één na meest vertaalde, na Nikos Kazantzakis. Antonis Samarakis werd geboren in Athene in 1919. Na het behalen van zijn diploma aan de Varvakeio High School studeerde hij rechten aan de Universiteit van Athene. Tijdens de nazi-bezetting nam hij deel aan het Griekse verzet door zich aan te sluiten bij de Nationale Solidariteit, een voorloper van de belangrijkste linkse verzetsorganisatie, het Nationaal Bevrijdingsfront. In 1944 werd hij gearresteerd door de nazi's en ter dood veroordeeld, maar wist te ontsnappen. In 1963 trouwde hij met Eleni Kourebana. Samarakis werkte als expert van de Internationale Arbeidsorganisatie van de Verenigde Naties in vele landen aan sociale kwesties en in 1989 werd hij benoemd tot UNICEF Goodwill Ambassadeur voor de kinderen van de wereld. Zijn eerste substantiële optreden op literair gebied vond plaats in 1954 met de publicatie van de korte verhalenbundel "Hope Wanted". Hij is een van de meest vertaalde Griekse prozaschrijvers, aangezien zijn werken in meer dan 30 talen zijn vertaald. In 1965 publiceerde hij "De Gebrek", zijn bekendste werk. Een zeldzaam voorbeeld van Griekse politieliteratuur, deels thriller en deels politieke satire, het leverde Samarakis wereldwijde lof op en bracht hem in contact met enkele van de grote schrijvers van die tijd. In 1975 werd het verfilmd onder de titel La faille (in het Engels vertaald als "Weak Spot"), geregisseerd door Peter Fleischmann. In 1973 schreef hij zijn langste korte verhaal, "Het Paspoort", dat zijn ervaringen onder het Kolonelsregime weerspiegelt, toen hem een paspoort werd geweigerd tenzij hij iets gunstigs over het regime schreef. Het verhaal is niet louter autobiografisch, maar generaliseert het lot van het onschuldige slachtoffer van een totalitair regime. Samarakis genoot meer kritische aandacht en commercieel succes in continentaal Europa, met name Duitsland, Scandinavië en Frankrijk, dan in de VS of Groot-Brittannië. Zijn werk werd hoog gewaardeerd door schrijvers als Arthur Koestler, George Simenon en Agatha Christie. De filmmaker Luis Buñuel was ook een groot fan van zijn werk. Samarakis' werk heeft een sterk element van sociale klacht en weerspiegelt zijn persoonlijke zorgen over het heden en de toekomst van de moderne samenleving. Hij gebruikte eenvoudige taal en een pretentieloze stijl en benaderde zijn onderwerpen vanuit een sterk antropocentrisch oogpunt. Hij werd gekenmerkt door zijn liefde voor de jeugd. Het was zijn idee dat de Griekse staat een Jeugdparlement moest oprichten, wat leidde tot de organisatie van informele bijeenkomsten van het Parlement, waar jongeren uit het hele land aan het woord kwamen. Antonis Samarakis overleed op 8 augustus 2003 in Pylos. Volgens zijn wens werd zijn lichaam gedoneerd aan de Universiteit van Athene voor onderzoek door geneeskundestudenten.

Weet wanneer de volgende film van Antonis Samarakis uitkomt
Volg één keer, wij laten het weten zodra hij in de bioscoop draait.
Antonis Samarakis was een vooraanstaande Griekse naoorlogse schrijver en mensenrechtenverdediger, geassocieerd met de Internationale Arbeidsorganisatie en UNICEF.
Antonis Samarakis staat bekend om het schrijven van invloedrijke werken zoals de roman De Gebrek en bijdragen aan films als De Rivier en Return.