Enrique Zambrano

Als we denken aan een biopic over de kalme en lachende acteur Enrique Zambrano, komen er verschillende momenten naar voren: vanaf het moment dat hij het licht zag in de jaren twintig, tot het moment dat hij in de jaren zestig stierf. Hij werd geboren met een karakter dat later de prachtige sereniteit werd die hem kenmerkte. Hij stierf en liet een wees- en weduwschap achter voor een gezin waarvoor hij een veelbelovende toekomst had. We kunnen zijn levensverhaal vergelijken met dat van een boom. Het kan zijn begonnen op 5 juli 1920 in Monterrey, Nuevo León, Mexico, waar een gezin hun pasgeboren kind met bruine ogen, zwart haar en cupido-lippen het licht zag. De ouders van de familie Zambrano-Echeverría noemden hun baby Enrique Jesús, wat, als we deze namen samenvoegen, "De Heer van het huis en van de verlossing" betekende. Met het verstrijken van de tijd werd de kleine heer van het huis, zoals we eerder hebben gezegd, een knappe heer. Maar op 23-jarige leeftijd kreeg hij zijn artistieke kans in de cinema, iets dat zijn leven voorgoed zou veranderen en hem ertoe bracht deel uit te maken van de wondere wereld van de populaire cultuur. Het jaar was 1943. Een zeer jonge Enrique Zambrano begon goed in de kunstwereld, toen hij zijn eerste film filmde, María Candelaria, die later in 1944 werd uitgebracht. En de rest is geschiedenis. Zijn beroemdste film was de rampenhorror-klassieker uit de jaren vijftig, The Black Scorpion (1957), waarin hij Cayetano speelde, een lijnwerker die werd gedood door een vrachtwagen. Het leven van Enrique was een leven tussen artistieke werken en familieleven. Tot aan zijn dood was hij getrouwd met mevrouw Patricia Alpizar. Uit dit huwelijk stichtten Enrique en Patricia een gezin. Ze werden de trotse en liefhebbende ouders van vier kinderen: Patricia, Eugenia, Joaquín en Enrique Zambrano Alpizar. In de jaren zestig waagde hij zich, naast acteur en vader, als schrijver, producent en regisseur. Hij was de bedenker van de Villalobos-serie, met twee films: The Justice of the Villalobos (1961) en Here Come the Villalobos (1962). In dit decennium begon hij ook met nasynchronisatie, als acteur, vertaler, adapter en zanger. Ja. Hij was de uitvoerder van veel liedjes in zijn nasynchronisaties. Maar het was regisseren, vertalen en aanpassen waar hij zich het meest aan wijdde. Van alle nasynchronisatiewerkzaamheden die hij deed, was degene die geschiedenis schreef voor jong en oud, de regie van de eerste twee seizoenen van Gene Roddenberry's "Star Trek". In deze televisieserieklassieker uit de jaren zestig deed Enrique ook secundaire en incidentele stemmen. De rest voor hem was pure regie. Tussen banen en nasynchronisatie door ging het leven van Enrique normaal door, totdat hij in 1968 werd verrast door een zorgwekkend gezondheidsprobleem: er werden stenen in zijn lever gevonden. Dus moest hij een operatie ondergaan in een ziekenhuis in Mexico-Stad, om te voorkomen dat de pathologie zich zou verspreiden en zijn lichaam zou aantasten. Volgens getuigenissen van collega's kreeg Enrique veel anesthesie voor zijn laag-risico operatie. Maar helaas mislukte de operatie: Enrique stierf op 22 november 1968, op 48-jarige leeftijd, een slachtoffer van cardio-respiratoire stilstand, als gevolg van medische nalatigheid.