ΣΕΡΓΙΑΝ

Ανήκω σε μια γενιά ονειροπόλα. Μια γενιά που πάσχιζε να διαφέρει. Να μην ανήκει. Μια γενιά που σιχαινόταν οτιδήποτε ελληνικό. Σπίτι μας ήταν ο κόσμος και παράδοσή μας όλες οι μουσικές της Γης. Είχα την τύχη να χτίσω μια διεθνή καριέρα με το συγκρότημά μου, τους Planet of Zeus. Θεωρητικά είχα εκπληρώσει το όνειρό μου. Παρ’ όλα αυτά ένιωθα πιο άδειος από ποτέ. Κάπως έτσι αποφάσισα να απομονωθώ στο χωριό μου, το Οίτυλο, για πέντε μήνες. Ένας εραστής του τσιμέντου, μόνος του στις πέτρες. Πήρα μαζί τα όργανά μου κι ένα βασικό εξοπλισμό ηχογράφησης. Είχα στο μυαλό μου το τέλειο άλμπουμ. Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι η φωνή που άκουγα μέσα στο κεφάλι μου μιλούσε ελληνικά. Κάθε μέρα ηχογραφούσα από τις οχτώ το βράδυ μέχρι τις πέντε το πρωί. Τα τζιτζίκια δεν μου έδιναν άλλη επιλογή. Κατέστρεφαν με το τραγούδι τους κάθε πρωινή μου απόπειρα. Λες και ήθελαν να με σπρώξουν στο νυχτερινό εξομολογητήριο, αντιμέτωπο με τη ζωή μου, τον εαυτό μου∙ τη μοναξιά μου. Στην αρχή ήταν δύσκολο να καταστρέψω ότι είχα φτιάξει. Όταν τελικά αγκάλιασα τη γύμνια και την ωμότητα, έγραψα αυτά τα δέκα τραγούδια. Το άλμπουμ μπορεί να μην βγήκε τέλειο, αλλά είναι εγώ. Ήμουν ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος. Είμαι ο ΣΕΡΓΙΑΝ. Και ήρθα να διεκδικήσω τη θέση μου στην πόλη.