"Είχα ονειρευτεί τη λευτεριά, νόμιζα ότι θα είμαι κι εγώ μέσα"Η ταινία αυτή έχει λόγια τόσο απλά, εικόνες τόσο προσγειωμένες και ηθοποιούς που δεν λένε πολλά αλλά λένε τα πάντα.. Κυλάει ομαλά και κάπου εκεί σου πετάει κάτι ίσα ίσα για να λυγίσει την ψυχούλα σου..Η κορυφαία στιγμή της ταινίας είναι η γιορτή του θανάτου ή βασικά η τελευταία γιορτή της ζωής. Όλοι μαζί με παραδοσιακά τραγούδια απ΄τους τόπους τους, χωρίς πόλεμο, χωρίς κανέναν.. και μετά ένα "δεν θέλω να πεθάνω μόνος μου!", ένα "θείε Κώστα κορίτσιι!", ένα "δεν θέλω να πεθάνω, θέλω να ζήσω ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΩ!".Ο Βούλγαρης ξέρει πώς να με σπάει χωρίς πολλά λόγια και αυτό του το δίνω..














