such an architect thing to make a family issue into a city-wide issue
Geregisseerd door Yuiga Danzuka
見はらし世代
Een rustig verteld, sfeervol drama.
In het bruisende Tokio werkt Ren als bezorger van orchideeën. Samen met zijn zus Emi gaan ze nog altijd gebukt onder het verlies van hun moeder, die op jonge leeftijd een einde aan haar leven maakte. Met hun vader Hajime hebben ze, sinds hij zijn carrière als landschapsarchitect boven zijn gezin verkoos, al jaren geen contact. Als Ren tijdens een gewone werkdag plotseling oog in oog met zijn vader komt te staan, verandert alles.
Brand New Landscape draait in 3 bioscopen in Amsterdam - eerstvolgende voorstelling vrijdag 16 oktober om 11:45 in Eye Film Museum.
Volgende voorstellingen: vrijdag 16 oktober.
Alle 6 dagen & tijdenPast deze dag niet?
Alle 6 dagen & tijden
Speeltijden van Brand New Landscape, elke ochtend ververst
Kies je bioscoop en krijg een seintje voordat de film van het doek verdwijnt.
such an architect thing to make a family issue into a city-wide issue
Je vais essayer de défendre ce film parce que c'est le premier film du réalisateur, les critiques letterboxd sont méchantes et les gens dans la salle étaient irrespectueux.Bon, il est vrai j'ai failli m'endormir plusieurs fois. Mais sincèrement, c'est plus lié au rythme de Cannes qu'au film en lui-même. Il est très posé, y a pas masse de rebondissements mais ça fait partie de l'esthétique et je crois que c'est ce que j'ai aimé justement.Ça parle d'une ville, d'une famille, d'une relation. La ville j'avoue c'est too much, y a de longues séquences qui n'étaient pas forcément nécessaires à l'histoire. La famille et leur relation, ça c'était beau. Et la mise en scène était vraiment très fine, des métaphores, des jeux de placements, de décors, un film japonais par excellence. Dès le premier plan on nous suggère la suite du film par un jeu de placement, j'ai preshot le film grace à ça j'étais trop heureuse d'avoir compris ahahPar contre je vais pousser un coup de gueule : le nombre de gens qui sont partis pendant le film vraiment vous pouvez pas imaginer. Le respect vraiment ils connaissent pas. Le réalisateur était là, c'était l'avant première, les gens en avaient rien à battre, vraiment détestables. Je les hais, cordialement
Starts off with a terrible Hou Hsiao Hsien riff before threatening to do Hamaguchi-lite with a time skip and late title drop, before settling on being its very own tedious Neo-Ozu film. As if all the cliches of the modern Japanese arthouse have been reheated and served to a non discerning festival going audience. I’m starting to believe the restrained emotions characteristic of these films is less so a reflection of polite Japanese society, with said politeness making this entire thing dramatically inert, and more so a way to avoid confronting the complexity of human interaction in a conscious effort to privilege aesthetics over melodrama (Ozu’s films are so melodramatic!). That is to say you’ll probably have a way more spiritually enriching experience walking around in a Muji store for an hour. Every Director’s Fortnight screening starts with Harmony Korine’s signature lingering on the screen and all I can do is think of this video: Give me something
In het hedendaagse Tokio wordt een jonge bloemenbezorger geconfronteerd met de emotionele gevolgen van gezinsscheiding en stedelijke transformatie.
Yuiga Danzuka heeft de Japanse dramafilm uit 2025 geregisseerd.
De film ging in première op het Filmfestival van Cannes in 2025 als een opmerkelijk debuut.