Carmelo Bene

Η κινηματογραφική καριέρα του Κάρμελο Μπένε (1937 - 2002) διήρκεσε από το 1968 έως το 1973, έξι χρόνια από μια μακρά πορεία στο θέατρο που ανέδειξε τον Μπένε σε μια από τις πιο αναγνωρισμένες μορφές της ιταλικής πρωτοπορίας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ο Μπένε αρχικά έγινε γνωστός με μια αμφιλεγόμενη παράσταση του «Καλιγούλα» του Καμύ στη Ρώμη το 1959. Μεταγενέστερες παραγωγές διατήρησαν αυτήν την αίσθηση της διασημότητας, και ο Μπένε (όπως και ο Παζολίνι) απέκτησε γρήγορα αστυνομικό μητρώο. Ωστόσο, ο Μπένε θα παραπονιόταν αργότερα για την αντιπαράθεση που προκαλούσε το έργο του, επειδή προσέλκυε ένα κοινό που αναζητούσε σοκ και ηδονοθηρία, ενώ ο ίδιος ανησυχούσε περισσότερο για την επανεφεύρεση του λεξιλογίου του θεάτρου: σκηνικά, χειρονομίες, κείμενα. Η στροφή του Μπένε στον κινηματογράφο επέκτεινε αυτήν την αναζήτηση για επανεφεύρεση. Οι ταινίες του αντιστέκονται στην περίληψη επειδή, παρόλο που συχνά προέρχονται από αφηγηματικές πηγές, ο Μπένε χρησιμοποιεί αυτές τις πηγές εναντίον τους και ως εφαλτήριο για την κριτική του για τις ακινητοποιητικές παγίδες της αναπαράστασης και της ερμηνείας. Οι ταινίες είναι εξαιρετικά ευρηματικές και οπτικά εντυπωσιακές σε πολλά επίπεδα: τα στυλ ερμηνείας των ηθοποιών του, συμπεριλαμβανομένων εκκεντρικών κινήσεων, χειρονομιών και γκριμάτσας· τα σκηνικά, τα κοστούμια και το μακιγιάζ· το μοντάζ· και η χρήση της κάμερας, με σταθερά πλάνα που διακόπτονται τακτικά από λήψεις με το χέρι, ακραία κοντινά πλάνα και περιστασιακή μπαρόκ χρήση ζουμ, ντόλι, γερανού, περίπλοκων παν και υπερβολικών γωνιών λήψης. Μοιάζουν με το έργο του Τζακ Σμιθ σε συνδυασμό με τον πειραματικό Παζολίνι των «Teorema» και «Pigsty». Ένα σταθερό χαρακτηριστικό του έργου του Μπένε είναι η σάτιρα της ετεροφυλοφιλίας. Τα δύο φύλα προσπαθούν συνεχώς να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, αλλά πάντα αποτυγχάνουν. Το έργο του Μπένε υπονομεύει συνεχώς τις ανδρικές διεκδικήσεις για κυριαρχία: οι ανδρικοί του χαρακτήρες τείνουν να είναι άτυχοι και συχνά υστερικοί, ενώ οι γυναικείοι του χαρακτήρες είναι εναλλάξ αρπακτικοί και απόμακροι, και σε κάθε περίπτωση ακατανόητοι. Αλλά αυτή η σάτιρα είναι απλώς η πιο ορατή μορφή της εξέγερσης του Μπένε ενάντια στη σύμβαση και την επικοινωνία. Ξανά και ξανά στις ταινίες, οι καθημερινές πράξεις γίνονται απελπιστικά περίπλοκες ή ατελείωτα διακοπτόμενες. Οι χαρακτήρες του καταλήγουν συχνά να κοιτούν απορημένοι εκτός οθόνης ή ακόμα και σε καθρέφτες, σαν να μην είναι σίγουροι όσο κι εμείς για το νόημα αυτού που βλέπουν. Πράγματι, η ταυτότητα και κατ' επέκταση η δράση φαίνεται να αναστέλλονται, μαζί με το νόημα. Αυτό που απομένει είναι υπέροχο θέαμα και αινίγματα για τα μάτια και τα αυτιά: ατελείωτη μουσική· μπαμπλ, διστακτικό κείμενο· υπερβολικές και συναρπαστικές εικόνες. – David Pendleton