متاسفانه سبک فیلمسازی مقدمدوست در حد تلهفیلمهای تلویزیونی اوایل دهه ۹۰ باقی موندههمون ملودرام قابل پیشبینی، بدون سورپرایز یا اتفاق خاصیبا بازیهای معمولی، هرچند وقتی قصه کشش یا گره تاثیرگذاری نداره، از بازیگران هم نمیشه انتظار زیادی داشتگاها دیالوگهای قشنگی بین کار وجود داشت«مثلا «داری میمیری و هنوز خریایده اولیه کار هم از این نظر که در سینمای ایران کمتر به مفهومی مثل عطر یا بوها توجه شده، جالب بود














